Jezus żyje! – wiadomość z ostatniej chwili

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, B (J 20,1-9)

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono. Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, /które mówi/, że On ma powstać z martwych.

Jezus żyje! – wiadomość z ostatniej chwili

1.    Kerygmat najbardziej pierwotny
Prawda o zmartwychwstaniu Chrystusa była od zawsze podstawą chrześcijańskiego głoszenia. I choć zmartwychwstania jako takiego nikt nie widział, to jednak mamy w historii świata wielu tych, których nazywamy świadkami Zmartwychwstałego, a którzy mieli okazję spotkać Jezus pośród żywych. Pomimo iż nosili w pamięci wydarzenia wielkiego piątku i doświadczyli umierania naszego Pana, mogli również doświadczyć Jego wygranej nad śmiercią. Stąd ta niezwykła wiadomość, że Jezus żyje, była od początku najważniejszą informacją dla chrześcijan oraz dla tych, którym głoszona była Ewangelia. Nic się nie zmienia pomimo upływających lat i nadal owa wiadomość jest podstawą naszej codzienności i naszego przepowiadania. Jak mówi bowiem św. Paweł: „Jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara…” (1 Kor 15, 17) Bylibyśmy bowiem głupcami, gdybyśmy wierzyli w to, co niesie Ewangelia, nie wierząc w zmartwychwstanie. W tym samym przecież bierze źródło wszelki atak na chrześcijan – a w Polsce w ostatnich miesiącach tak wielki i zajadły – gdyż świat nie wierzy, że Chrystus zmartwychwstał. Świat myśli, że my ulegamy iluzji martwego proroka. Historyczności Jezusa bowiem nikt nie zaprzeczy, ale Jego bóstwu i zmartwychwstaniu już tak. Co więc zrobić, by nie należeć do tych, dla których chrześcijaństwo jest głupstwem? Potrzeba nam zmartwychwstać razem z Chrystusem!
 
2.    Zmartwychwstanie w sferze psychiki
Chrystus, który jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, pokazał nam przez swoją działalność na ziemi, że człowiek jest spójną całością, gdzie jednakowo ważne dla naszego zbawienia jest właściwa troska o naszą psychikę, duszę i ciało. Nie można człowieka bowiem ćwiartować i zajmować się nim jedynie wyrywkowo wg często powtarzanych dziwnych teorii i opinii. To jest jednak domeną wielu dzisiaj pseudonaukowców. Nasze zmartwychwstanie z Chrystusem musi się więc dokonać w tych wszystkich płaszczyznach naszej egzystencji.
Potrzeba więc by wraz z Chrystusem zmartwychwstała nasza psychika! Potrzeba byśmy podnieśli się z naszych lęków przed samymi sobą. Dzisiaj bowiem człowiek zaczął się bać siebie samego. Nie znamy naszej psychiki, naszego serca i boimy się wchodzić w rejony, które odkryją nasze słabości i powiedzą o konieczności pracy nad sobą! Gubimy więc naszą tożsamość, nie wiemy kim jesteśmy i jaki jest nasz życiowy cel. Bardzo dobrze odzwierciedlają to trędy dzisiejsze. I tak, już nikogo nie razi w przestrzeni publicznej były ksiądz będący posłem i walczący z Kościołem, jego kolega/koleżanka po zmianie płci czy homoseksualista twierdzący, że piękniejszego życia niż to w tęczowych barwach nie ma.
Chrystus zmartwychwstając pragnie swoim światłem przeniknąć naszą psychikę, by i ona mogła powstać do nowego życia. Chce wnikać w owe lęki i złe myśli, które znerwicowane biegają w naszym umyśle. Jezus zaprasza nas do zmartwychwstania.

3.    Zmartwychwstanie w sferze ciała
Nasz Pan z troski o człowieka, chce także dotykać w tajemnicy zmartwychwstania naszego ciała, które przecież nie kto inny jak On stworzył, a później to ciało wziął za swoje. Jezus zmartwychwstając w tej przestrzeni cielesności dobrze wie, że dzisiaj posuwamy się do granic wulgaryzmu niszcząc godność ciała i wystawiając je na pośmiewisko, choć takich określeń na pierwszych stronach gazet i kolorowych tygodników nie znajdziemy. Owo modne pisanie i mówienie chce nas przyzwyczaić do zabijania – już nie tylko nienarodzonych, ale także noworodków, gdyż w mniemaniu jednego z brytyjskich uniwersytetów, przez kilka miesięcy po urodzeniu trudno mówić o człowieku jako takim! Chce się nas także przyzwyczaić do wszechobecnej golizny, opakowując ją w reklamę jogurtu czy dachówki – nie ważne jaki produkt – ważne by jego reklama miała pikantny podtekst! A stąd do pornografii już niedaleko, która i tak wdziera się w nasze rodziny drzwiami i oknami multimedialnych gadżetów. Dalej idąc, wypadałoby nosić przynajmniej w klapie marynarki liść marihuany, a z biegiem czasu także w kieszeni – tyle że skruszony – a później w ustach – tyle że zawinięty w bibułkę i dymiący nieco, ogłupiając i tak już głupie społeczeństwo.
Chrystus zmartwychwstając pragnie swoim światłem przeniknąć nasze ciało, aby i ono mogło powstać do nowego życia. Chce wnikać w owe momenty jego nieuszanowania, pokaleczenia i ulegania głupim pomysłom nowoczesności. Jezus zaprasza nas do zmartwychwstania.

4.    Zmartwychwstanie w sferze ducha
W końcu Bóg zaprasza, by wraz z Jego Synem zmartwychwstała do życia nasza dusza! Warunkiem jest jednak pozwolenie Bogu na połamanie intymności naszej psychiki i naszego ciała. Łaska bowiem zawsze buduje na naturze. Stąd by zmartwychwstała dusza, potrzeba by zmartwychwstał ze swojego myślenia umysł oraz ze swych postaw ciało. Chrystus zmartwychwstając zaprasza więc do wiary w to, że mamy w sobie nieśmiertelną duszę. Jezus pokonując śmierć chce nam opowiedzieć o tym, że czeka nas niebo. Problem dzisiaj stanowi fakt, że człowiek nie umie zaprzyjaźnić się ze swoją duszą, nie chce jej podać ręki, często ją lekceważy dając wiarę światu a nie Ewangelii. Mamy więc szansę, by podać naszej duszy rękę na zgodę, zerwać z grzechem i pozwolić Jezusowi, by zmartwychwstał w naszym sercu. Wtedy jako dar otrzymamy wiarę w to, że możemy żyć inaczej, piękniej. Nadzieję na to, że tu na ziemi życie się nie kończy i miłość, która sprawi, że nie będziemy już krańcowo samotni, ale napełnieni pokojem.
Chrystus zmartwychwstając pragnie swoim światłem przeniknąć naszą duszę, aby i ona mogła powstać do nowego życia. Chce wnikać w te miejsca serca, które sponiewierał grzech i uleczyć je swoją mocą. Jezus zaprasza nas do zmartwychwstania.
Jako ksiądz chcę więc życzyć wszystkim owego gigantycznego zmartwychwstania, które nie będzie fragmentaryczne i chwilowe, ale stanie się momentem zwrotnym w życiu i rozpocznie drogę do prawdziwego szczęścia, które nigdy się nie skończy ale trwać będzie wiecznie. Do zobaczenia w niebie!